مسئله 315 — باب دوم: معاملات

غیبت آن است که انسان مؤمنی را به داشتن عیبی در غیاب او یاد کنی اعم از آنکه قصد عیب جوی باشد یا نه و اعم از آنکه چنان عیبی در اندام، نسب، خلقت، عملکرد، سخن، دین، دنیا، و یا دیگر امور باشد، به هر حال، چیزی است که که از مردم پوشیده است چنانکه فرق ندارد یادآن عیب و نقص از راه گفتار باشد یا عمل مشعر بر وجود آن. خدا چنین عمل زشت را در قرآن کریم خود، مورد نکوهش قرار داده و آن را به شکلی چندش آور به تصویر کشیده است. خداـ جل و علاـ فرمود: ((و لا یغتب بعضکم بعضاً ایحب احدکم ان یأکل لحم اخیه میتا فکر هتموه)): بعضی از شما غیبت دیگری را نکند آیا یکی از شما دوست می‌دارد که گوشت برادر مرده اش را بخورد؟ شما چنان کاری را خوش نداشته اید. و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: از غیبت کردن بپرهیزید که آن از زنا بدتر و سخت‌تر است زیرا شخص گاهی زنا می‌کند و توبه می‌نماید و خدا او را می‌آمرزد امّا غیبت کننده آمرزیده نشود تا غیبت شونده او را ببخشد. و نیکو نیست که انسان به غیبت برادر دینی اش گوش کند بلکه بر اساس احادیث نبوی و روایات امامان معصوم ـ علیهم افضل الصلّوة و السلام ـ بر شنونده را غیبت واجب است که غیبت شونده را یاری کرده و از او دفاع نماید و اگر چنان نکند خدا او را در دنیا و آخرت خوار و زبون سازد و او گناهی به همان اندازه گناه غیبت کننده دارد.