مسئله 543 — مناسک حج و ملحقات آن

در سعی بین صفا و مروه امور زیر مستحب است: 1. با آرامش و وقار به طرف صفا برود. 2. وقتی که به صفا رسید، رو به رکن حجر الاسود بایستد و به کعبه نگاه کند و حمد و ثنای خدا را به جا آورد و نعمتهای الهی را به یاد آ‌ورد، سپس این اذکار را بگوید: «اللّهُ أکْبَر»؛ هفت مرتبه «الحمد لله»؛ هفت مرتبه «لا إلهَ إلاَّ اللّهُ»؛ هفت مرتبه «لا إلهَ إلاَّ اللّهُ وَحْدَهُ لا شَرِیکَ لَهُ، لَهُ المُلْکُ وَلَهُ الْحَمْدُ یُحْیِی وَیُمِیْتُ وَهُوَ حَیٌّ لا یَمُوتُ بِیَدِهِ الْخَیْرُ وَهُوَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ»؛ هفت مرتبه سپس بر محمد و آل محمد صلوات بفرستد و بعد از آن سه مرتبه بگوید: «اللّهُ أکْبَرُ الْحَمْدُ للّهِ عَلی ما هَدانا وَالْحَمْدُ للّهِ عَلی ما أوْلانا وَالْحَمْدُ للّهِ الْحَیّ الْقَیّومِ وَالْحَمْدُ للّهِ الْحَیّ الدّائِمِ». سپس سه مرتبه بگوید: «أشْهَدُ أنْ لا إلهَ إلّا اللّهُ وَأشْهَدُ أنّ مُحَمّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ لا نَعْبُدُ إلّا إیّاهُ مُخْلِصِینَ لَهُ الدّینَ وَلَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ». سپس سه مرتبه بگوید: «أللّهُمّ إنّی أسْأَلُکَ الْعَفْوَ وَالْیَقینَ فی الدّنْیا وَالآخِرَةِ». سپس سه مرتبه بگوید: «أللّهُمّ آتِنا فی الدّنْیا حَسَنَةً وَفی الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنا عَذابَ النّارِ». بعد صد مرتبه «اللّهُ أکْبَر» و صد مرتبه «لا إلهَ إلاَّ اللّهُ»، و صد مرتبه «الْحَمْدُ للّهِ» و صد مرتبه «سُبحَانَ الله» بگوید. سپس بگوید: «لا إلهَ إلّا اللّهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ، أنْجَزَ وَعْدَهُ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ، وَغَلَبَ الأحْزابَ وَحْدَهُ، فَلَهُ الْمُلْکُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ، أللّهُمّ بارِکْ لِی فی الْمَوْتِ وَفِیما بَعْدَ الْمَوْتِ، أللّهُمّ إنّی أعُوذُ بِکَ مِنْ ظُلْمَةِ الْقَبْرِ وَوَحْشَتِهِ أللّهُمّ أظِلّنی فی ظِلّ عَرْشِکَ یَوْمَ لا ظِلّ إلّا ظِلّکَ». سپس اهل و عیال و دینش را به خدا بسپارد و بگوید: «أسْتَوْدِعُ اللّهَ الرّحْمنَ الرّحِیمَ الّذی لا تَضِیعُ وَدائِعُهُ دِینی وَنَفْسی وَأهْلی، أللّهُمّ اسْتَعْمِلْنی عَلی کتابِکَ وَسُنّةِ نَبِیّکَ وَتَوَفّنی عَلی مِلّتِهِ وَأعِذْنی مِنَ الْفِتْنَةِ». سپس سه مرتبه «اللّهُ أکْبَر» بگوید. سپس آن را دو بار به جا آورد، سپس یک بار تکبیر بگوید، و بعد آن را دوباره به جا آورد، و اگر همه آن را نتواند لااقل مقداری را که می‌تواند انجام دهد. و از امیر المؤمنین(علیه السلام) روایت شده است: آن حضرت وقتی بالای صفا قرار‌گرفت روی خود را به طرف کعبه ‌کرد و دو دست مبارک خود را بلند ‌کرد و ‌فرمود: «أللّهُمّ اغْفِرْ لِی کُلّ ذَنْبٍ أذْنَبْتُهُ قَطّ فَاِنْ عُدْتُ فَعُدْ عَلَیّ بِالْمَغْفِرَةِ فَإنّکَ أنْتَ الْغَفُورُ الرّحِیمُ، أللّهُمّ افْعَلْ بی ما أنْتَ أهْلُهُ فَإنّکَ إنْ تَفْعَلْ بِی ما أنْتَ أهْلُهُ تَرْحَمْنی وَإنْ تُعَذّبنی فَأَنْتَ غَنیّ عَنْ عَذابی وَأنَا مُحْتاجٌ إلی رَحْمَتِکَ فَیا مَنْ أنَا مُحْتاجٌ إلی رَحْمَتِهِ ارْحَمْنی، أللّهُمّ لا تَفْعَلْ بی ما أنَا أهْلُهُ، فَإنّکَ إنْ تَفْعَلْ بی ما أنا أهْلُهُ تُعَذّبْنی وَلَنْ تَظْلِمْنی أصْبَحْتُ أتّقی عَدْلَکَ وَلا أخافُ جَوْرَکَ فَیا مَنْ هُوَ عَدْلٌ لا یَجُورُ ارْحَمْنی». 3. در حال سعی بگرید یا کوشش کند خود را به گریه بیندازد. 4. در حال سعی بسیار به درگاه الهی دعا کند و اظهار نیاز به پیشگاه او نماید.