مسئله 88 — طهارت

رطوبت‌‌هایی که از مخرج ادرار انسان خارج می‌‌شود - غیر از ادرار و منی - سه نوع است: اوّل: آبی که گاه با تحریک شهوت از مرد خارج می‌‌شود و به آن «مَذْی» می‌‌گویند؛ دوّم: آبی که گاه بعد از منی بیرون می‌‌آید و به آن «وَذْی» گفته می‌‌شود؛ سوّم: آبی که گاه بعد از ادرار بیرون می‌‌آید و به آن «وَدْی» ‌می‌‌گویند. همۀ این آب‌ها، در صورتی که بعد از خروج از مجرا، آلوده به ادرار و منی نباشد، پاک است. «فایدۀ استبراء از ادرار» این است که چنانچه انسان بعد از ادرار کردن استبراء کند و بعد، آب مشکوکی از او خارج شود و شک کند که ادرار است یا یکی از این سه آب، آن آب مشکوک پاک است و وضو و غسل را هم باطل نمی‌‌کند؛ امّا اگر استبراء نکرده، باید دوباره وضو بگیرد و محل را بشوید. همین طور، «فایدۀ استبراء از منی» این است که اگر رطوبت مشکوکی از او خارج شود و نداند منی است یا یکی از آب‌‌های پاک، آن فرد حکم جنب را ندارد و اگر استبراء نکند و رطوبت مشکوکی از او خارج شود و احتمال دهد منی باشد، حکم جنب را دارد.