مسئله 137 — طهارت

نجاست هر چیزی، از سه راه ثابت می‌‌شود: اوّل: آنکه خود انسان یقین یا از راه معقول اطمینان پیدا کند که آن شیء نجس است و اگر گمان داشته باشد چیزی نجس است، حکم نجس را ندارد؛ بنابراین، غذا خوردن در مکان‌های عمومی، رستوران‌‌ها و مهمان‌‌خانه‌‌هایی که مردمان لاابالی و کسانی که پاکی و نجسی را مراعات نمی‌‌کنند در آنجا غذا می‌‌خورند، اگر انسان اطمینان نداشته باشد غذایی را که برای او آورده‌‌اند نجس است، اشکال ندارد. دوّم: آنکه کسی که چیزی در اختیار اوست - و متّهم به وسواس و مانند آن نباشد - بگوید آن چیز نجس است، مثل آنکه همسر یا خادم انسان بگوید ظرف یا چیز دیگری که در اختیار اوست، نجس می‌‌باشد. سوّم: آنکه دو مرد عادل بگویند آن شیء، نجس است؛ به شرط آنکه از سبب نجاست خبر دهند، مثلاً بگویند «آن شیء با خون یا ادرار برخورد کرده است»؛ امّا اگر یک مرد عادل یا شخصی که مورد اعتماد است خبر دهد و اطمینان از گفتۀ او پیدا نشود، احتیاط واجب آن است که در مورد آن شیء، حکم نجس جاری شود.