مسئله 152 — طهارت

اگر انسان ببیند کسی شیء نجسی را می‌‌خورد یا از شیء نجسی استفاده می‌‌کند یا با لباس نجس نماز می‌‌خواند یا با آب نجس وضو می‌‌گیرد، لازم نیست به او بگوید مگر در دو مورد: اوّل: کاری را که فرد انجام می‌دهد کاری باشد که شارع مقدّس[3] راضی به انجــام آن – حتّی از کسانــی که موضــوع را نمی‌داننــد و یا حتّی از غیر مکلّفیــن - نیست، مانند آشامیدن شراب یا خوردن گوشت خوک یا سَمّ هلاک کننده و کشنده. دوّم: انسان در معرض آن باشد که خودش در مخالفت تکلیف شرعی[4] واقع شود، مثل اینکه با شخصی که عمل مذکور را مرتکب می‌‌شود، به گونه‌‌ای معاشرت داشته باشد که اگر به او نگوید، لوازم منزل خودش نجس خواهد شد و به سبب نجس بودن آنها، خود او مبتلا به خوردن یا آشامیدن چیز نجس می‌‌شود یا موجب می‌‌شود با آب نجس غسل کرده یا وضو بگیرد و با همان وضو و غسل نماز واجبش را بخواند.