مسئله 243 — طهارت
مسائلی که ذکر شد (237 تا 242)، دربارۀ پاک شدن و نجس شدن خودِ باطن بدن بود؛ امّا اگر شیء پاکی در باطن بدن با شیء نجسی برخورد کند، حکم نجس شدن یا نجس نشدن شیء پاک، به این صورت است: 1. اگر برخورد در باطن محض مثل معده یا روده باشد، نجاست از شیء نجس به شیء پاک منتقل نمیشود و فرقی نمیکند: الف. شیء پاک و نجس هر دو از داخل بدن باشند، مثل برخورد «ودی»[2] که در باطن با ادرار برخورد کرده باشد. ب. هر دو از بیرون بدن باشند، مثل هستۀ خرمای بلعیده شده که با آب نجس آشامیده شده در باطن برخورد کرده باشد. ج. یکی از داخل و دیگری از بیرون باشد، مثل آمپولی که در رگ، با خون برخورد کرده یا اسباب اماله یا آبِ آن، که در مخرج مدفوع، با مدفوع برخورد کرده باشد. پس در تمام این موارد، شیء پاک - که با شیء نجس در باطن برخورد کرده - در صورتی که موقع بیرون آمدن آلوده به نجاست نباشد، پاک میباشد. 2. اگر برخورد در باطن غیر محض، مانند داخل دهان یا بینی باشد، چند صورت دارد: الف. هر دو از داخل بدن باشند، مانند آب دهان یا بینی که با خونی از باطن بدن، برخورد کرده؛ ب. شیء پاک از بیرون و نجاست از داخل باشد، مانند دندان عاریهای که در دهان با خون بیرون آمده از بین دندانهای دیگر برخورد کند و یا انگشتی که در دهان با خون مربوط به لثه برخورد کرده یا غذای بین دندانها که با خون مربوط به بین لثهها برخورد کرده؛ در این دو صورت (الف و ب)، نجاست از شیء نجس به شیء پاک سرایت نمیکند؛ البتّه به شرطی که موقع بیرون آمدن، شیء پاک آلوده با آن نجاست - مثلاً خون - نباشد. ج. نجاست، خارجی باشد و شیء پاک داخلی باشد، مثل آب دهان یا بینی؛ در این صورت، نجاست مذکور موجب نجس شدن آب دهان یا بینی میشود و با برطرف شدن خون، آب دهان یا بینی، پاک میگردد. د. شیء پاک و نجس هر دو از بیرون باشند و در داخل بدن با هم برخورد کنند، مثل دندان عاریهای که در دهان با غذایی که با نجاستی از بیرون نجس شده برخورد کرده؛ در این صورت، نجاست از شیء نجس به شیء پاک سرایت کرده و آن را نجس میگرداند.
#najasah_transfer_inside_the_body#pure_interior_never_transmits_najasah#interior_encountering_external_najasah_may_transmit#exiting_uncontaminated_stays_pure#انتقال_نجاست_داخل_بدن#عدم_سرایت_در_باطن_محض#امکان_سرایت_در_باطن_غیرمحض_با_نجاست_خارجی#پاکی_با_عدم_آلودگی_هنگام_خروج