مسئله 349 — طهارت

برای شش مورد، وضو گرفتن واجب است: اوّل: نمازهای واجب - چه ادا و چه قضا - غیر از نماز میّت؛ نماز مستحبی نیز برای آنکه صحیح خوانده شود، باید با وضو انجام شود. دوّم: قضای سجده و تشهّد فراموش شده،[1] چنانچه بین آنها و نماز، باطل کنندۀ وضو انجام شده، مثلاً فرد ادرار کرده باشد؛ امّا سجدۀ سهو، وضو لازم ندارد و در این حکم، فرقی بین موارد سجدۀ سهو نیست. سوّم: طواف واجب خانه کعبه که جزء حج یا عمره باشد. چهارم: عمل به نذر یا عهد شرعی یا قسم به خداوند متعال، در جایی که فرد نذر یا عهد شرعی نموده یا قسم خورده باشد که وضو بگیرد یا همیشه با وضو باشد. پنجم: عمل به نذر، در جایی که فرد نذر کرده آیات قرآن را مثلاً به قصد تبرّک ببوسد. ششم: آب کشیدن قرآنی که نجس شده، یا بیرون آوردن آن از مستراح و مانند آن، در صورتی که مجبور باشد دست یا جای دیگر بدن خود را به خطّ قرآن برساند؛ البتّه اگر معطّل شدن به مقدار وضو، بی‌‌احترامی و هتک به قرآن باشد، بنابر احتیاط واجب تیمّم نموده (در صورتی که تیمّم، زمان کمتری نسبت به وضو نیاز دارد) و قرآن را از مستراح و مانند آن بیرون آورد یا اگر نجس شده، آب بکشد و اگر معطّل شدن به این مقدار هم بی‌احترامی و هتک به قرآن باشد، باید بدون وضو و تیمّم، قرآن را از مستراح و مانند آن بیرون آورد یا اگر نجس شده، آب بکشد.