مسئله 386 — طهارت

هنگامی که زخم یا دُمَل یا شکستگی، شرایط ذکر شده در فصل قبل را دارا باشد، وضوی جبیره در صورت‌های مختلف به شیوۀ ذیل انجام می‌شود: صورت اوّل: زخم یا دمل یا شکستگی در اعضاء شستنی (صورت یا دست‌ها) باشد: الف. روی آن بسته است؛ در این صورت فرد باید اطراف آن را شسته و روی جبیره را مسح نماید. ب. روی آن باز است: 1. زخم یا دُمَل؛ چه اینکه شکستگی هم داشته باشد یا نه؛ در این صورت، فرد باید اطراف آن را بشوید و لازم نیست قسمت زخم یا دُمَل را وضو دهد، هرچند احتیاط مستحب آن است که پارچۀ پاکی[1] روی آن گذاشته و روی پارچه دست تَر بکشد.[2] 2. شکستگی بدون زخم و جراحت؛ در این صورت فرد باید تیمّم نماید. صورت دوّم: زخم یا دُمَل یا شکستگی در اعضاء مسحی است: الف. روی آن بسته است؛ در این صورت، فرد باید روی جبیره را برای وضو مسح کند.[3] ب. روی آن باز است و جای سالمی برای مسح کردن به مقدار واجب نباشد؛ در این صورت، فرد باید تیمّم کند و احتیاط مستحب است وضوی جبیره‌ای هم بگیرد، به این صورت که پارچۀ پاکی[4] روی آن گذاشته و روی پارچه را با تری آب وضو که در دست مانده، مسح نماید. البتّه، اگر تیمّم بدون حائل برایش ضرر داشته باشد - مثل اینکه مسح پیشانی یا پشت دست‌ها به سبب آسیب‌دیدگی، به طور مستقیم و بدون قرار دادن پارچه یا پلاستیک در موضع ممکن نباشد - احتیاط واجب آن است که پارچه یا پلاستیک یا حائل پاک دیگری روی آن قرار داده و بین تیمّم و وضوی جبیره جمع کند.