مسئله 780 — طهارت

مستحبّات دیگر مربوط به کفن کردن میّت عبارتند از: 1. مقداری پنبه ما بین پاهای میّت بگذارند، طوری ­که عورتین را بپوشاند و مقداری حنوط بر آن بپاشند و اگر احتمال بدهند که از منافذ بدن (مثل دُبُر، قُبُل، بینی، دهان) چیزی بیرون آید، مقداری پنبه داخل آنها کنند. 2. کفن مرغوب و خوب باشد؛ در حدیث است که اموات به کفن خوب در قیامت به هم فخر و مباهات می‌کنند و با همان کفن خوب محشور می‌شوند. 3. کفن از پنبه باشد. 4. کفن سفید باشد نه رنگین؛ البتّه «بُرْد» از این حکم استثنا می‌شود که اگر سرخ باشد اشکال ندارد. 5. از حلال­ترین و پاک­ترین مال که از هر شبهه­ای خالی است، تهیّه شود و تهیّه کفن از مال حرام یا غصبی جایز نیست. 6. لباس احرام یا لباسی که در آن نماز می‌خوانده، باشد. 7. قدری کافور بر آن بریزند. 8. با تربت حضرت امام حسین سیّد الشهداء ارواحنا فداه و نیز مالیدن آن به ضریح آن حضرت(علیه السلام) یا ضریح سایر ائمّۀ هدیٰ(علیهم السلام) بعد از شستن با آب فرات یا زمزم، متبرّک شود. 9. اگر جایی از کفن محتاج به دوختن باشد، با رشتۀ نخ­های خودِ کفن بدوزند. 10. بر حاشیۀ پارچه‌های کفن حتّی مثل عمامه، اسم میّت و پدرش را بنویسند؛ اگر میّت مرد است، بنویسند: فُلانُ بْنُ فُلان (و به جای آن نام فرد و پدر او ذکر می‌شود) «یَشْهَدُ أَنْ لا­اِلٰهَ إِلاّ اللُه‏ وَحْدَهُ لا­شَریٖکَ لَهُ وَاَنَّ مُحَمَّداً رَسُوْلُ اللّهِ صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ وَأَنَّ عَلیّاً و الْحَسَنَ وَالْحُسَیْنَ وَعَلیّاً وَمُحَمَّداً وَجَعْفَراً وَمُوْسَیٰ وَعَلیّاً وَمُحَمَّداً وَعَلیّاً و الْحَسَنَ وَالْحُجَّةَ القائِمَ أَوْلیاءُ اللِه وَأَوْصیاءُ رَسُوْلِ اللّهِ وَأَئِمَّتی وَأَنَّ الْبَعْثَ وَالثَّوابَ وَالْعِقابَ حَقٌّ». و اگر میّت زن است، بنویسند: فُلانةُ بِنْتُ فُلان (و به جای آن نام فرد و پدر او ذکر می‌شود) تَشْهَدُ... . 11. تمام قرآن یا قسمتی از آن، دعای جوشن صغیر و دعای جوشن کبیر را بر کفن بنویسند. 12. حدیث معروف «سلسلة الذَّهَب» امام رضا(علیه السلام) با ذکر سند آن بر کفن نوشته شود.[2] 13. بر نگین انگشتر عقیق، شهادتین و اسماء ائمّۀ اطهار(علیهم السلام) و اقرار به امامتشان را بنویسند، بلکه هر چه نفع در آن باشد - بدون قصد ورود - پسندیده است.[3] البتّه اگر نوشتن دعاهای مذکور با تربت حضرت امام حسین سیّد الشهداء(علیه السلام) باشد یا قدری تربت با مرکّب مخلوط نمایند، بهتر است و اگر نباشد با تربت سایر ائمّۀ اطهار(علیهم السلام) بنگارند. 14. شخص، کفن و نیز سدر و کافوری را که در تجهیز میّت از آن استفاده می‌شود، قبل از مرگ در حال سلامتی آماده کند؛ در حدیث نقل شده است که هر کس کفنش را مهیّا کند، او را از غافلین ننویسند و هر زمان به آن نظر کند برایش حسنه می­نویسند. همچنین، بذل کفن میّت مؤمن مستحب می‌باشد. 15. میّت را در وقت کفن کردن مثل حال احتضار، رو به قبله بخوابانند و بهتر است او را مانند حال نماز قرار دهند. 16. کفن کننده پاک از حَدَث باشد، یعنی با غسل یا وضو (حسب وظیفه) باشد.