مسئله 835 — طهارت

اگر فرد مبتلا به بیماری مسری و واگیردار بمیرد، در تجهیز وی توجّه به نکات ذیل لازم است: 1. در صورتی که غسل دادن او با رعایت اصول بهداشتی و استفاده از وسائل و تجهیزات حفاظتی ممکن باشد، باید این کار را انجام دهند؛ امّا اگر خوف انتقال ویروس به غسل دهنده وجود داشته باشد و راهی برای غسل دادن بی­خطر نباشد - هرچند با تأخیر انداختن غسل تا زمان فراهم‌سازی تدارکات لازم برای آن[1] - غسل لازم نیست و واجب است میّت تیمّم داده شود و همان طور که در مسألۀ «752» بیان شد، تیمّم باید با دست­های تیمّم دهنده باشد و در صورتی که تیمّم بدون حائل مانند دستکش خطر داشته باشد، تیمّم دادن با دستکش و مانند آن اشکال ندارد. 2. اگر خوف انتقال ویروس به تیمّم دهنده وجود داشته باشد و راهی برای تیمّم دادن بدون خطر نیز نباشد - هرچند با تأخیر انداختن تیمّم تا زمان فراهم‌سازی امکانات لازم برای آن - غسل و تیمّم هر دو ساقط می­شود و میّت را بعد از انجام سایر واجبات تجهیز، با همان حال دفن ­نمایند. 3. اگر زدن حنوط به مواضع هفت گانه به جهت خوف انتقال ویروس به حنوط کننده، ممکن نیست و راهی - با توضیحی که گذشت - برای حنوط کردن بی‌خطر نباشد، حنوط ساقط است و جایگزینی برای آن نیست. 4. واجب است با سه پارچۀ مخصوص - که توضیح آن در مسألۀ «759» بیان شد - میّت را هرچند از روی پلاستیک یا کاوری که میّت در آن قرار دارد کفن نمایند و اگر تکفین میّت به‌طور کامل ممکن نیست، به اندازه‌ای که ممکن است او را کفن نمایند، مانند اینکه با سرتاسری تمام بدن وی را بپوشانند. شایان ذکر است، بر ولیّ میّت لازم است تا حدّ امکان او را مطابق دستور شرع، تجهیز نماید و چنانچه تجهیز متوفّیٰ - هرچند به صورت‌هایی که ذکر شد - ممکن باشد، نمی‌تواند اجازۀ دفن میّت را بدون اجرای تجهیز شرعی بدهد، بلکه باید تا حدّی که حرج محسوب نشود، بر انجام آن اصرار ورزد.