مسئله 1234 — نماز

اگر نمازگزار در بین نماز تصمیم بگیرد نمازش را - هرچند در رکعات بعد - قطع کرده و رها نماید یا مردّد شود که نمازش را ادامه بدهد یا نه یا تصمیم بگیرد یکی از مبطلات نماز را - با اینکه متوجّه مبطل بودن آن هست - انجام دهد، چنانچه پشیمان شود و قبل از ارتکاب مبطل به نیّت اوّلش برگردد، چهار صورت دارد: الف. در آن حال، هیچ یک از اجزای نماز را انجام نداده باشد؛ در این صورت نماز را به نیّت اوّلش ادامه داده و صحیح است. ب. بعضی از اجزای نماز را در آن حال، به نیّت جزء نماز و به قصد قربت انجام داده باشد؛ در این صورت نمازش صحیح است. ج. بعضی از اجزای نماز را در آن حال به نیّت آنکه جزء نماز باشد، بدون قصد قربت انجام داده باشد و به همان اکتفا نماید، در این صورت نمازش باطل است؛ البتّه اجزایی مانند رکوع یا سجود که با انجام دوبارۀ آنها زیادی مبطل محقّق می‌شود، قابل تدارک نیستند. د. بعضی از اجزای نماز را در آن حال بدون قصد جزئیّت به‌جا آورده باشد، در این مورد در صورتی نمازش باطل می‌شود که عمل مذکور عرفاً فعل کثیری محسوب گردد که صورت نماز را به هم می­زند یا زیادی آن بدون قصد جزئیّت هم مبطل باشد، مثل آنکه عمداً بدون نیّت جزئیّت، رکوع برود یا سجده انجام دهد.