مسئله 1604 — نماز
اگر یکی از امام یا مأموم در افعال نماز، مانند تعداد سجدهها شک نماید و دیگری یقین یا اطمینان نسبت به آن داشته باشد - با توضیحی که در ضمن مثال ذکر میشود - هر کدام که شک دارد به دیگری که یقین یا اطمینان دارد رجوع مینماید و به شکّ خود اعتنا نمیکند. به عنوان مثال، مأمومی که میداند که در کارهای نماز از امام جماعت تبعیّت میکرده و تخلّف ننموده، اگر شک کند یک سجده انجام داده یا دو سجده، در حالی که امام جماعت یقین یا اطمینان به دو سجده دارد، نباید به شکّ خویش اعتنا کند؛ امّا اگر مأموم احتمال میدهد هرچند از روی غفلت، متابعت از امام را در سجده ترک کرده و مثلاً همان طور در سجدۀ اول باقی مانده تا آنکه امام وارد سجدۀ دوم شده، باید به شکّ خود اعتنا نماید. شایان ذکر است، حکم مذکور در موردی که یکی از امام یا مأموم گمان[3] نسبت به برخی از افعال نماز مانند تعداد سجدهها دارد و دیگری یقین یا اطمینان دارد نیز، جاری میشود.
#imam_and_follower_correcting_each_other#applies_to_doubt_about_actions_like_number_of_sajdahs#رجوع_امام_و_مأموم_به_یکدیگر#شمول_شک_در_افعال_نماز_مانند_تعداد_سجده