مسئله 157 — روزه
اگر کسی یکی از موارد ششگانه[2] را که در مسألۀ قبل ذکر شد، به علّت ندانستن مسأله انجام دهد، یعنی نمیدانسته که این موارد، روزه را باطل میکند و آن را انجام دهد، چند صورت دارد: الف. در فراگیری مسأله کوتاهی کرده (جاهل مقصّر محسوب شود) و در هنگام انجام مفطر تردید داشته و احتمال مفطر بودن آن را میداده؛ در این صورت، کفاره بر او بنابر احتیاط لازم، واجب میشود. ب. در فراگیری مسأله، کوتاهی نکرده باشد (جاهل قاصر باشد) و یا حتّی کوتاهی کرده باشد (جاهل مقصّر باشد)، امّا در هر دو صورت، در هنگام انجام مفطر تردید نداشته باشد؛ در این فرض، کفّاره بر او واجب نمیشود. ج. برای انجام مفطر، در هنگام ارتکاب آن، حجّت شرعی داشته باشد (که در این مورد هم جاهل قاصر به حساب میآید)؛ در این صورت، کفّاره بر او واجب نیست. بنابراین، کسی که عقیدۀ قطعی داشته که این مفطرات، روزه را باطل نمیکند، هرچند در مقدّمات چنین عقیدهای مقصّر باشد، مثل اینکه در فراگیری مفطرات روزه، کوتاهی کرده باشد، کفّاره بر او واجب نیست. این حکم در مورد کسی که نمیدانسته روزه بر او واجب است، مانند کودکانی که در اوائل سنّ بلوغ هستند و اعتقاد داشتهاند که روزه بر آنان واجب نمیباشد، نیز جاری است.
#qada_and_kaffarah_fasting_cases#culpably_ignorant_jahil_muqassir#موارد_قضا_و_کفارۀ_روزه#جاهل_مقصر#ignorance_of_six_invalidators_kaffarah_conditions#شرایط_کفاره_با_جهل_به_موارد_ششگانه