مسئله 1162 — قسم، نذر و عهد

قسم در صورتی محقّق می‌شود که فرد به یکی از اسم‌های خداوند متعال - که به غیر ذات مقدّس او گفته نمی‏شود - قسم بخورد؛ مانند «اللّه» و «خدا»، یا اینکه خداوند را با صفات و افعالی که مخصوص اوست، مورد قسم قرار دهد؛ مثلاً بگوید: «قسم به آن کسی که آسمان‌ها و زمین را آفرید». همین طور، اگر به اسم یا صفتی قسم بخورد که غالباً برای خداوند متعال به کار می‌رود، طوری که اگر بدون توضیح یا نشانه‌ای ذکر شود، برداشت می‌شود که منظور از آن خداوند متعال می‌باشد؛ مانند اینکه به «خالق» و «رازق» قسم بخورد، قسم به‌طور صحیح منعقد شده است؛ بلکه اگر به اسم یا صفتی قسم بخورد که وقتی آن اسم یا صفت ذکر می‌شود، ‌فقط در مقام قسم خوردن، خدای متعال از آن به نظر می‏آید، مثل «سمیع» و «بصیر»، باز هم قسمش صحیح است.