مسئله 1387 — اطعمه و اشربه

حرام بودن آشامیدن شراب، از ضروریّات دین است و در روایات، از بزرگ‌‌ترین گناهان شمرده شده است و اگر کسی آن را حلال بداند، در صورتی که ملتفت باشد که لازمۀ حلال دانستن آن، تکذیب رسالت پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله وسلم) می‌باشد، حکم به کفر او می­شود. خداوند متعال در قرآن کریم نسبت به شراب می­فرماید: «ای کسانی که ایمان آورده‏اید، شراب و قمار و بت­ها و ازلام (نوع خاصّی از بخت‌‏آزمایی) پلید و از عمل شیطانند، از آنها دوری کنید تا رستگار شوید؛ شیـــطان می‏خواهــد به وسیــلۀ شراب و قمار در میان شما عداوت و دشمنی ایجاد کند و از ذکر خدا و نماز باز دارد...».[1] از امام صادق(علیه السلام) روایت شده است که فرمودند «شراب، ریشۀ بدی­ها (أمّ الخبائث) و سرچشمۀ هر شرّی است و کسی که شراب می‏خورد، عقل خود را از دست می‏دهد و در آن موقع خدا را نمی‏شناسد و از هیچ گناهی باک ندارد و آن را مرتکب می­شود و احترام هیچ کس را نگه نمی‏دارد و حقّ خویشان نزدیک را رعایت نمی‏کند و قطع رحم می­نماید و از زشتی­های آشکار روی نمی‏گرداند و آن را انجام می­دهد، انسان مست افسارش به دست شیطان است، اگر به او دستور دهد برای بت سجده نماید خواهد کرد و به هر کجا می‏خواهد او را می‏برد».[2] از امام صادق روایت شده که رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: «هر مسکری (مست کننده­ای)حرام است و آنچه زیاد آن مسکر است، خوردن کم آن نیز حرام است».[3] از امام صادق روایت شده که رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: «شفاعت من به کسی که نماز را سبک بشمارد نمی­رسد، به خدا سوگند او بر من در حوض کوثر وارد نمی‌شود؛ شفاعت من به کسی که مسکر می­نوشد نمی­رسد، به خدا سوگند او بر من در حوض کوثر وارد نمی­شود».[4]