مسئله 76 — معاملات

عقدهای شرعی دو دسته اند: الف. «عقد لازم» و منظور از آن معامله­ای است که هیچ یک از دو یا چند طرف قراداد، بدون جلب موافقت طرف یا طرف‌های دیگر، نمی‌تواند به دلخواه خود معامله را فسخ کند؛ مگر در بعضی موارد به خصوص که شرعاً حقّ فسخ داشته باشد. ب. «عقد جایز» و مقصود از آن قراردادی است که هر دو یا چند طرف یا یکی از آنها می­توانند به دلخواه خود آن را فسخ نمایند؛ مانند وکالت، هبه (بخشش)[2] و عاریه. در ادامه به بیان شرایط و احکام هر قرارداد، در فصل‌های جداگانه پرداخته می‌شود.