مسئله 887 — معاملات

«بدهکاری و دین» عبارت است از مالی که به صورت کلّی بر ذمّۀ[1] انسان شرعاً ثابت شده است؛ اموری که موجب ثابت شدن دین در ذمّۀ بدهکار می­شود، عبارتند از قرض گرفتن، معاملۀ نسیه، سلف، اجاره، مهریّه،[2] نفقۀ همسر دائم، اتلاف و از بین بردن مال و...؛ امّا مواردی همچون امور ذیل، دین شرعی محسوب نمی‌شود، هرچند پرداخت آنها تکلیفاً واجب است:[3] - مبلغی که شخص به عنوان شرط ضمن عقد، لازم است بپردازد؛ - نفقۀ والدین و اولاد که بر شخص نفقه دهنده واجب شده است؛ - کفّاره؛ -نذر و مانند آن.[4]