مسئله 1115 — معاملات

حواله در صورتی صحیح است که در هنگام انجام آن، حواله دهنده شرعاً‌ بدهکار بوده و دین در ذمّۀ او ثابت شده باشد. بنابراین، حواله نسبت به دینی که هنوز در ذمّه ثابت نشده - هرچند سبب آن حاصل شده باشد - صحیح نیست؛ برای این صورت دو مثال ذکر می‌شود: مثال 1. فرد بخواهد مبلغی از دیگری قرض کند؛ در این صورت تا وقتی قرض نگرفته،[1] نمی‏تواند شخص مذکور را به فرد دیگر ی حواله دهد که آنچه را بعداً قرض می‏دهد، از او بگیرد. مثال 2. فرد به دیگری بگوید: «اگر گمشدۀ مرا پیدا کنی، فلان مبلغ به تو می‌پردازم»؛ در این صورت، حواله دادن شخص مذکور قبل از اینکه گمشده را پیدا کند، صحیح نمی‌باشد.