مسئله 183 — نکاح

صیغۀ عقد ازدواج، بنابر احتیاط واجب باید به «عربی» خوانده شود؛ امّا فردی که نمی­تواند به زبان عربی عقد را بخواند، اجرای آن به زبان غیر عربی - با رعایت سایر شرایط - توسّط او کافی است و لازم نیست وکیل بگیرد؛ البتّه، باید الفاظ و عباراتی را بکار ببرد که معنای صیغۀ عربی - یعنی معنای «زَوَّجتُ» و «قَبِلْتُ» - را بفهماند؛ مثلاً ابتدا زن بگوید: «خودم را با مهریۀ پنج سکّۀ بهار آزادی به ازدواج دائم شما در آوردم» و بعد مرد بگوید: «این ازدواج را با مهر مذکور قبول کردم». شایان ذکر است، اگر صیغۀ عقد طوری غلط خوانده شود که عرفاً ظهور در معنای مورد نظر نداشته باشد، عقد باطل است.