مسئله 501 — نکاح

طلاق دادن زن در حال حیض یا نفاس در سه صورت صحیح است: صورت اوّل: شوهرش بعد از ازدواج با او نزدیکی نکرده باشد.[2] صورت دوّم: معلوم باشد که زن حامله و آبستن است، هرچند اطلاع از آن، با روش‌های علمی مورد تأیید کارشناسان و اهل خبره - که از حدس و گمانه‌زنی و نظرات شخصی دور است - حاصل شده باشد؛ امّا اگر حامله بودن زن معلوم نبوده و شوهر در حال حیض او را طلاق دهد و بعد بفهمد آبستن بوده، آن طلاق باطل است و چنانچه قصد طلاق داشته باشد، باید صیغۀ طلاق را مجدّداً - با رعایت شرایط شرعی آن - جاری نماید. صورت سوّم: شوهر، غایب[3] یا در حکم آن باشد[4] که در این صورت با رعایت دو شرط می­تواند همسرش را طلاق دهد: الف. اطلاع یافتن از اینکه زن پاک می‌باشد یا در حال حیض یا نفاس است، ممکن نباشد. بنابراین، اگر برای مرد مقدور است از طریق نشانه­های شرعی - مانند آگاهی از عادت وقتیّۀ زن - یا غیر آن از وضعیّت همسرش اطلاع یابد، طلاق دادن وی صحیح نیست. ب. بنابر احتیاط واجب حداقل یک ماه قمری از جدا شدن مرد از همسرش یا آنچه موجب عدم اطلاع از وضعیّت وی شده است، بگذرد و بعد او را طلاق دهد و احتیاط مستحب آن است که سه ماه قمری فاصله شده باشد. شایان ذکر است، حکم مذکور مربوط به زنی است که معمولاً حائض می‌شود، امّا اگر زن حائض نمی­شود، ولی در سنّ بانوانی است که حیض می‌بینند، لازم است سه ماه از آخرین نزدیکی[5] با آن زن بگذرد.