مسئله 508 — نکاح

طلاق دادن زن در ایّام پاکی که با او نزدیکی شده، در چهار صورت اشکال ندارد: صورت اوّل: زن نابالغ باشد (نه سال قمریش تمام نشده باشد)؛ البتّه نزدیکی با زوجۀ نابالغ شرعاً حرام است. صورت دوّم: زن، یائسه باشد؛ شایان ذکر است، چنانچه سنّ زن - سیّده یا غیر سیّده - به 60 سال قمری برسد، «یائسه» محسوب می­شود؛ بلکه اگر زن - سیّده یا غیر سیّده - به 50­ سال قمری[3] رسیده باشد و به جهت بالا رفتن سنّش[4] خون حیض نبیند و امید بازگشت آن را هم نداشته باشد، «یائسه» به حساب می­آید.[5] صورت سوّم: معلوم باشد که زن حامله و آبستن است، هرچند اطلاع از آن، با روش‌های علمی مورد تأیید کارشناسان و اهل خبره - که از حدس و گمانه‌زنی و نظرات شخصی دور است - حاصل شده باشد. بنابراین، اگر حامله بودن زن معلوم نباشد و شوهر در ایّام پاکی که با او نزدیکی کرده وی را طلاق دهد و بعد بفهمد آبستن بوده، آن طلاق باطل است و چنانچه قصد طلاق دارد باید صیغۀ طلاق را مجدّداً - با رعایت شرایط شرعی آن - جاری نماید. صورت چهارم: زن در سنّ بانوانی باشد که حیض می­بینند، امّا حیض نشود،[6] که در این صورت شوهر می­تواند بعد از سپری شدن سه ماه از آخرین نزدیکی[7] او را طلاق دهد[8] و اگر قبل از گذشت این مدّت او را طلاق دهد، طلاق باطل است.