مسئله 652 — نکاح

اگر در ضمن عقدی مانند ازدواج یا صلح شرط شده باشد «زوجه در موارد... بتواند اقدام به طلاق خویش نماید» یا شرط شده باشد «زوجه در موارد... حقّ طلاق داشته باشد»، صحّت چنین شرطی بستگی به قصد طرفین از عبارت مذکور[6] دارد: صورت اوّل: مقصود زوجین از آن «وکالت زوجه در طلاق» باشد؛ در این صورت، شرط مذکور صحیح است و وی می‌تواند آن‌چنان که در مسألۀ «647» ذکر شد، خود را مطلّقه نماید؛ صورت دوّم: مقصود زوجین این باشد که شوهر به همسرش «اذن در طلاق» از طرف او داده، بدون آنکه همسرش را در این امر وکیل نموده باشد؛ در این صورت، صحیح بودن طلاق با این اذن محلّ اشکال است و مراعات مقتضای احتیاط در مورد آن ترک نشود.[7] صورت سوّم: مقصود زوجین این باشد که زوج حقّ طلاقی را که شرع برایش قرار داده از خود سلب نموده و آن را به همسرش واگذار کند، یا بدون سلب حقّ طلاق از خویش، برای زوجه حقّ طلاق مستقلّی (بدون نیابت از شوهر) ایجاد کند؛ در این صورت، شرط مذکور باطل بوده و چنین حقّ طلاقی برای زوجه حاصل نمی‌شود.