مسئله 595 — طهارت

اگر زن بیشتر از ده روز خون ببیند و دارای عادت وقتیّه باشد، ولی آن را به کلّی فراموش کرده باشد، طوری که حتّی به‌طور اجمالی هم، زمان آن را به یاد نمی‌آورد، چنین زنی حکم زن مبتدئه را دارد که در مسائل «585 تا 587» ذکر شد؛ ولی اگر زمان آن را به‌طور اجمالی به یاد می­آورد، در تعیین روزهای حیضش باید طوری عمل نماید که زمان مذکور را جزء ایّام عادتش قرار دهد، هرچند خون، نشانه­های حیض را نداشته باشد. بنابراین، زنی که زمان عادت وقتیّۀ ماهانۀ خویش را فراموش کرده، ولی می­داند زمان خاصّی که کمتر از سه روز است و فعلاً در این زمان هم خون دیده، جزئی از عادت وقتیّۀ او بوده، چنانچه بخواهد حسب وظیفه[1] با معیار اوّل از معیارهای سه گانه، یعنی با مراجعه به نشانه­های خون، روزهای حیض خود را مشخّص نماید، باید خونی که نشانه­های حیض را داراست و در این زمان هم واقع شده، حیض قرار دهد؛ امّا اگر خونی که نشانه­های حیض را دارد، در زمان مورد نظر نباشد، نمی‌تواند آن را حیض قرار دهد، مثلاً اگر زن ناسیه بداند روز سوّم ماه جزء عادت او بوده و اکنون از اوّل تا بیستم ماه به‌طور مستمرّ خون دیده و ده روز اوّل از خون مذکور، دارای نشانه­ های استحاضه و ده روز دوّم دارای نشانه­های حیض باشد، نمی‌تواند عادت خود را در ده روز دوّم ماه قرار دهد، بلکه چنین زنی فاقد نشانه محسوب شده و باید با رجوع به خویشاوندان و در صورت عدم امکان رجوع به خویشاوندان، عددی بین سه روز تا ده روز را - با توضیحی که در مسألۀ «585» ذکر شده - برای حیضش انتخاب کند، به شرط آنکه در همان زمان باشد، مثلاً اگر عدد انتخاب شده هفت روز باشد، از اوّل ماه تا هفتم را حیض قرار می­دهد و از هشتم تا بیستم ماه استحاضه محسوب می­شود.