مسئله 1573 — معاملات

در اقرار، صیغۀ خاصّی شرط نیست و تحقّق آن منحصر به دلالت لفظی[1] نیست و لازم نیست اقرار فرد به‌طور صریح باشد و اقرار ضمنی نیز کافی است؛ بلکه اگر کلام فرد «لازمه»ای داشته باشد که آن لازمه شامل اعتراف به حقّی بر عهدۀ آن فرد یا نفی حقّی که به نفعش بوده باشد، اقرار محقّق شده است، هرچند وی قصد خبر دادن از آن لازمه را نداشته و یا نسبت به وجود آن لازمه بی‌توجّه یا بی‌اطلاع باشد. مثلاً اگر علی بگوید: «خانه‌ای را که ساکن هستم از حسین خریده­ام»؛ این گفتار او اقرار است به اینکه آن خانه قبلاً‌ مال او (علی) نبوده و وی مدّعی است که خانه از جانب حسین به وی منتقل شده است. یا فردی ادّعا نماید از شخص دیگری طلبکار است و آن شخص بگوید: «طلبت را داده‌ام»؛ گفتار مذکور اقرار است به اینکه وی سابقاً به مدّعی بدهکار بوده است. بنابراین، باید ادای بدهیش را به مدّعی (طلبکار) ثابت نماید. همین طور، اگر یکی از دو طرف که در مورد مالی با هم نزاع دارند، به دیگری بگوید: «آن را به من بفروش»، که چنین گفتاری اقرار است به اینکه وی (اقرار کننده) مالک آن نمی‌باشد. یا اگر مرد بگوید: «همسرم را طلاق داده­ام»؛ این گفتار اقرار است بر اینکه آن زن سابقاً همسر وی بوده است.