مسئله 1575 — معاملات

اقرار، حجّت ظاهری محسوب می­شود و در صورتی نافذ است که احتمال معقول صدق و راستی آن داده شود. بنابراین، اگر فرد علم به کذب یا اشتباه بودن آن دارد، اقرار مذکور اثری ندارد و جایز نیست اثری را بر آن مترتّب نماید؛ مثلاً کسی که اقرار به بدهکار بودن به فردی کرده است در حالی که آن فرد می­داند از وی طلبی ندارد، در این صورت فرد مذکور نمی­تواند اقرار کننده را الزام به پرداخت بدهی مورد اقرار نماید. همین طور، حجّت بودن آن اختصاص به اقرار نزد حاکم شرع و صدور حکم توسّط وی ندارد؛ البتّه، در برخی موارد همچون اجرای حدود لازم است اقرار به کیفیّت خاصّی در نزد حاکم شرع صورت گیرد، که احکام و شرایط مربوط به آنها در کتاب­های مفصّل­تر ذکر شده است.