مسئله 992 — وقف

حقّ سکونتی که برای فرد در عقد سُکْنیٰ قرار داده می‌شود، به دو گونه ممکن است لحاظ گردد: الف. حقّ سکونت فقط برای ساکن شدن خود فرد - البتّه همراه با توابع و متعلّقاتش[3]- قرار داده شود؛ ب. حقّ سکونت به صورت مطلق به فرد واگذار شود، طوری که حقّ داشته باشد شخص دیگری را در آن - به‌طور مجّانی یا در ازای دریافت عوض - ساکن کند؛ در صورت (الف) فرد نباید حقّ سکونت را به دیگری واگذار نماید، ولی در صورت (ب) فرد می‌تواند حقّ سکونت را با صلح یا عاریه و مانند آن به شخص دیگری واگذار کند.