مسئله 1582 — معاملات

اگر فرد اقرار به ثبوت حقّی نماید، سپس ادّعا کند ثابت شدن آن حق به سبب باطلی بوده است، اقرار وی در مورد حق ثابت می­شود و ادّعای وی در بطلان سبب پذیرفته نمی­شود؛ مانند اینکه بگوید: «یک میلیون تومان به فلانی بدهکارم» و بعد از آن مدّعی شود که بدهی مذکور بابت ثمن خرید خمر یا گوشت خوک بوده است. همین طور است حکم، اگر فرد اقرار به نفی حقّ خویش نماید، سپس ادّعا کند نفی آن حق به سبب باطلی بوده است؛ مانند اینکه بگوید: «طلبی را که از فلانی داشتم به او بخشیده­ام و وی را ابراء ذمّه کرده­ام» و پس از آن مدّعی شود که ابراء ذمّه را در زمانی که محجور بوده، مثلاً نابالغ بوده، انجام داده است.[4]